|
|
Uit
persbericht (mrt. 2010)
"Jetty
Bindels (1943 Voerendaal) woont in
Lanaken (B) met uitzicht op het open
landschap van de Maas. In haar werk
maakt zij gebruik van landkaarten. Op
deze kaarten zoekt zij haar eigen weg.
De lijnen van rivieren veranderen in de
contouren van een menselijke gestalte,
het wegennet verandert in aderen of een
patroon en kleine dorpjes worden bloemen
op een jurk. Door met meer of minder
transparante laagjes verf te schilderen
spelen kaart en voorstelling samen. De
‘geschilderde landkaarten’ krijgen
een rijke uitstraling door de heldere
kleuren en het gebruik van ornamenten en
doen soms denken aan middeleeuwse
miniaturen of impressionistische
schilderijen.
Het wonen aan het
water heeft in de loop der tijd ook zijn
sporen achtergelaten.Materialen,
doordrenkt, gerimpeld, afgezet door de
rivier op het land, brengen nieuwe lagen
en vormen aan. Papier, dik, dan weer
doorschijnend en vaak gewassen, gesleten
linnen nodigen uit tot nieuwe
bewerkingen.
Bruno De Roeck maakt
al 35 jaar beelden in steen, ijzer,
brons en ‘weggegooide materialen’.
Verstilde, aardse vormen, vanuit een
eigen wereld die geestelijk en lijfelijk
tegelijk is. Het gaat hem om de eenvoud.
Geen technisch ‘geklater en
gesnater’. Hij neemt zijn steen of
zijn ijzer en zegt wat hij wil zeggen
zonder dat de identiteit van het
materiaal verloren gaat. Vaak kiest hij
extra harde of moeilijke stenen, zodat
hij steeds moet gehoorzamen aan wat de
steen wil. De steen (of het roestige
ijzer) zijn op zichzelf mooi, hij hoeft
er zijn stempel niet zo nadrukkelijk op
te zetten. Feitelijk zegt hij met zijn
beelden hetzelfde als wat hij als
schrijver in zijn boeken brengt.
Eenvoudige mededelingen over de dingen
die zijn en die de essentie van ons
bestaan raken.
Als beeldhouwer is hij autodidact. Hij geeft
dingen, die je niet onder woorden kunt
brengen, beeldend vorm. In steen, brons,
ijzer, en vanuit ‘weggegooide’
materialen.De
beelden die Bruno maakt zijn verstilde,
aardse vormen, vanuit een eigen wereld
die geestelijk en lijfelijk tegelijk is.
Zij geven iets weer van de eenvoud die
hem lief is, maar ze drukken ook zijn
non-conformisme uit.In
de afgelopen jaren is de harde Provençaalse
glauconiet de steen waar hij het liefst
in werkt. Bij het hakken wil hij de
organische vorm van de steen zoveel
mogelijk behouden."
Vernissage
was op
16
april 2010
Inleiding
door
Leo Klein
Muzikaal
intermezzo werd verzorgd door:
Jantine
Bindels en Dimitri Domogala
|
