|
De eerste
expositie in het nieuwe jaar
van de Culturele Werkgroep
Stein omvat drie soorten
werken van twee kunstenaars,
die zowel in materiaal, vorm
als onderwerp met de voeten op
de grond staan. Vanwege het
materiaal van keramiste Nicole
Bots ligt dat zeker voor de
hand, de schilderijen en
prints van Mark Silverentand
moet men eerst gezien hebben,
om te kunnen concluderen dat
zij inderdaad passen in een
expositie, waarvan de titel
suggereert dat kunst dichtbij
ons moet blijven. Als geheel
is de expositie echter niet zo
aards. In hun keuzes voor
vormen en onderwerpen en
uitgevoerd met groot
vakmanschap weten de
kunstenaars het aardse element
goed te ontstijgen.
Nicole
Bots (Roermond 1954), woont in
Maastricht en werkt in Puth (Schinnen).
Zij heeft jaren lang gewerkt
als pedagogisch medewerker in
het AMC in Amsterdam. Zij is
de dochter van een
steenfabrikant en heeft dus al
vroeg liefde voor de klei
opgevat. Toch duurde tot na
haar veertigste dat zij
serieus met het materiaal aan
de slag ging. Zij kreeg les
van keramisten als Susan Ohler
en Arja Hoogstad en maakt zich
zo verschillende keramische
technieken eigen.
Kleur
is haar allereerste
inspiratiebron. Na kleur laat
zij zich inspireren door
architectuur, landschappen en
oude culturen. In de eerste
jaren leidden deze
inspiratiebronnen tot
composities in potvormen,
tegenwoordig komen er steeds
meer bouwwerken uit haar
vingers.
Haar
techniek vereist veel geduld.
Het proces start met het
uitrollen van grote lappen
klei. Deze worden
ingedrukt/bedrukt met allerlei
voorwerpen. Hierna maakt zij
gebruik van kleipigmenten om
de nog natte klei te kleuren.
Deze klei wordt in stukjes,
reepjes en lappen voorzichtig
opgebouwd en zo krijgt elk
werk langzaam vorm.
Beeldend
kunstenaar Mark Silverentand
(Gulpen) laat in het
Terpkerkje twee soorten werk
zien. In zijn schilderijen
geeft hij een eigenzinnige
weergave van elementen uit
onze verre omgeving. Rotsen en
rivieren, bergen en bossen
ontvouwen zich in een
ritmische kleurstelling.
Waar
gezegd kan worden dat de
schilder nog met enige afstand
naar de aarde kijkt, is dat
voor de beeldend kunstenaar
niet het geval. In zijn
prints, Blauwdrukken, gaat
Mark Silverentand anders met
de omgeving om. Hij staat
ergens en maakt dan snapshots
met zijn mobieltje. Dat is een
zeer persoonlijke digitale
polaroid die dus een zeer
persoonlijke registratie van
een vorm, een anekdote is.
Vervolgens maakt de kunstenaar
gebruik van kunstmatige en
onpersoonlijke filters, en
vooral ook van de herhaling.
Daarmee krijgt het beeld een
veel algemenere en
tegelijkertijd rijkere
beleving. Op het eerste
gezicht ontstaan zo beelden
van een individuele wereld,
maar de kunstmatige,
herhalende, processen geven er
vorm aan. Uit de beelden
spreekt de verwondering over
de kracht van de interactie
tussen individu en kunstmatig
proces. Enerzijds tonen ze
kwetsbaarheid en somberheid,
anderzijds zijn ze
fascinerend, esthetisch en
herkenbaar.
websites
kunstenaars:
www.nicolebots.nl
www.marksilverentand.nl
|
