|
|
Peter
Bertus (1944) werkt voornamelijk als etser, tekenaar en schilder. In
zijn etsen heeft Maastricht de laatste jaren centraal gestaan. Door
zijn liefde voor deze mooie historische stad met talloze
karakteristieke kerken, straatjes en pleinen is het een enorm
omvangrijk project geworden. De bedoeling is om Maastricht in 100
prenten (etsen) weer te geven. Sinds
hij weer een atelier buitenshuis heeft is het vrije schilderen
(olieverf op doek) ook weer terug. Hier geeft hij sinds 2005 een
cursus tekenen naar model. Jarenlang gaf Peter Bertus les op het
voormalige CCV, later Kumulus, en werkte als illustrator voor de krant
(De Limburger) en voor het stadsarchief.
Naast
zijn vrije werk en het Maastricht-project, werkt hij ook in opdracht.
Met groot vakmanschap maakt hij portretten (van tekening tot olieverf),
etsen, tekeningen en muurschilderingen.
Chris
Roovers
(1952), oorspronkelijk afgestudeerd als docente
handvaardigheid, heeft vrijwel meteen gekozen voor het materiaal klei.
Naast haar autonome objecten en beelden heeft zij ook altijd bruikbare
keramiek gemaakt. Telkens in projectvorm (kommen, dienbladen ed),
nooit identiek, allemaal handgemaakt
en
bewerkt. Geïnspireerd door alledaagse dingen creëert ze nieuwe
vormen. Naast haar eigen werk geeft ze al jaren cursussen aan
volwassenen en aan kinderen. Dit allemaal op haar atelier waar ze al
meer dan 20 jaar onverstoorbaar werkt. Buiten het atelier,
thuis, in de tuin of op vakantie, neemt ze af en toe de tijd en ruimte
voor het aquarelleren.
Andrea
Bertus (1977) ging bijna als vanzelfsprekend naar de academie om
grafisch vormgever te worden. Toen ze moest kiezen uit de diverse
mogelijkheden, was er even twijfel, maar ze
koos toch waarvoor ze gekomen was. Na haar opleiding ging ze intensief
freelancen voor grafisch vormgever Geert Setola en begon daarnaast
voor zich zelf. Sindsdien heeft haar bijdrage
geleverd
aan uiteenlopende opdrachten. Van zakelijk en cultureel, tot
particulier en
overheidsinstelling. Groot en klein, alleen of in samenwerking.
Olivia
Bertus (1979) ging ook (bijna vanzelfsprekend) naar de academie. Een
van de hoogtepunten tijdens haar opleiding was de Hema-ontwerpwedstrijd. Met
haar knuffel 'slapjanus Ollie' kreeg ze de derde prijs. Hema nam Ollie
in productie en er volgden nog vier andere knuffels. Sinds haar
opleiding is Olivia werkzaam als zelfstandig textiel vormgeefster.
Ze
werkt in opdracht, als freelancer en ontwerpt haar eigen collecties.
Voor groot (voornamelijk tassen) en klein (babydekens, mutsjes en
knuffels). Haar producten zijn stuk voor stuk vol enthousiasme en
liefde ontworpen en handgemaakt, vaak van vintage stoffen
gecombineerd met nieuwe materialen (o.a. zelf ontworpen dessins,
kantjes ed). Daardoor is ieder product uniek. En
Ollie is terug. In een ander jasje, maar onmiskenbaar Ollie. Niet bij
Hema, wel bij Olivia zelf. Nu alleen nog als special edition (bijv.
via haar site), maar binnenkort ook in enkele winkels verkrijgbaar.
Vernissage
was op 28 maart 2008.
De
inleiding werd gehouden door Peter Vaessen (Radboud Univ.Nijmegen), het
muzikale intermezzo door Rozemarijn ten Hooven (actrice, singer/songwriter).
|