De Terpkerk in Urmond is vanaf 9 februari de plaats, waar
kunstenares Marijke Stultiens een inkijk in haar wereld mogelijk maakt. Marijke
Stultiens wordt algemeen gezien als de grande dame van de Limburgse kunst.
Tachtig jaar is ze inmiddels, ze heeft een respectabele staat van dienst als
kunstenaar en een heel omvangrijk en gevarieerd, en bovenal hoogstaand oeuvre
op haar naam staan.
De eerste helft van haar kunstenaarsleven heeft zij vooral
textielwerken gemaakt, wandkleden in vele maten en driedimensionale objecten.
Daarna legde zij zich toe op werken van en met papier, waarbij zij haar teken-
en schildertalent combineert met haar zin voor schrijven en haar beeldend
vermogen.
Maar vijftig jaar kunstenaarschap is voor Marijke Stultiens
geen reden stilletjes op haar lauweren te gaan rusten. In tegendeel. Ze heeft
nog zoveel ideeën, en de energie om die uit te voeren. Daarbij durft ze ook
nieuwe uitdagingen aan, waarbij we vooral moeten denken aan de materialen die
zij gebruikt. Recentelijk is ze in de weer gegaan met zinken platen, die ze be-
en verwerkt tot een evenwichtig object.
Activiteit en creativiteit gaan bij haar hand in hand. Al
werkend zoekt zij antwoord op de vraag of die typische ordening nu juist de
verbeelding is van hetgeen zij in haar hoofd had. Aan inspiratie heeft zij geen
gebrek. Alles om haar heen kan vragen om te worden vertaald in een object, een
voorstelling. Marijke Stultiens is gewend rond te kijken. Daarna durft zij
steeds weer de uitdaging aan om de gevoelens die het geziene oproept om te
zetten in iets beeldends. In het vorig jaar verschenen boek met haar werk uit
de laatste jaren, geeft zij een inzicht in haar inspiratiebronnen. Een
boswandeling leidt tot verticale lijnen, een blik op een hoop bladeren heeft
vellen vol krabbels tot gevolg, ritmes en structuren hebben hun eigen effect.
Daarbij komen nog de dingen die lang geleden gezien en onthouden zijn, op een
bepaald moment leidt alles tot iets. Daarbij kiest zij steeds voor eigen
spelregels, die echter nooit tot starheid mogen leiden. Wel tot enige
vervreemding. Zij houdt ervan een object of vorm los te maken van de
oorspronkelijke omgeving en te presenteren in een nieuwe rol.
Op de expositie in de Terpkerk worden werken uit de laatste
jaren ten toon gesteld.