Karin Wiertz is begonnen als textielontwerpster en heeft jarenlang animatiefilms gemaakt onder de naam Verbeek en Wiertz. Daarnaast bleef zij autonoom werk maken in textiele materialen. Omdat haar ontwerpen uiteindelijk te groot werden om uit te voeren, besloot ze haar ideeën voortaan te schilderen. Haar inspiratiebron bestaat wel nog steeds uit textiele technieken, namelijk uit weven en vlechten.

Inmiddels heeft zij een collectie geometrisch abstracte schilderijen ontwikkeld op doeken van 120 x 80 cm. Elk schilderij is verdeeld in vierkanten. In de breedte 4 vierkanten, in de hoogte 6 vierkanten. Elk vierkant is onderverdeeld in 7x7 hokjes. Elk hokje is 2,8 x 2,8 cm groot. Zij werkt uitsluitend met horizontale, verticale of diagonale kleurbanen. Zij past hierbij vooral de kleurenleer van Itten toe. Terwijl zij zich in de compositie niet laat leiden door louter esthetische overwegingen, doet zij dat in de kleurkeuze juist wel. Daardoor lijken sommige schilderijen diepte te krijgen, andere blijven in het platte vlak. 

Marja Hooft laat zich inspireren door organische lichamen. Vrouwelijke figuurtjes in het blauw-wit spelen de hoofdrol in haar karakteristieke porseleinwerk. Zij experimenteert voortdurend met moderne technieken en onderzoekt het grensgebied tussen abstractie en figuratie. Een recensent schreef over haar werk: “De gulden middenweg tussen abstractie en figuratie wordt bewandeld door Marja Hooft die met een heldere, breekbare sensibiliteit figuren creëert die ondanks hun reductie, vol uitdrukking en overgave op de bühne verschijnen. De intense pose van tangodansers straalt innige warmte uit. Zonder gezichtsuitdrukkingen, zonder de aanwezigheid van voeten of handen; figuren niets meer dan twee dunne laagjes klei die de leegte omhullen, en toch overdonderen ze door hun sensualiteit.”